​T.C. ALANYA KAYMAKAMLIĞI
İLÇE MÜFTÜLÜĞÜ

VİCDANLARIMIZ KİRLENMESİN

VİCDANLARIMIZ KİRLENMESİN

Derler ki, İmam Azam Ebu Hanife bir Mecusî  (Ateşe tapan kimse) ilevadeli alışveriş yapmış; vadesi gelince de Mecusî’nin evine gidip alacağınıtahsil etmek istemişti. Evin önünde ayağı çamura saplanmış ve ayağını kurtarıpda çamurları silkelerken ayakkabısından fırlayan bir parça çamur Mecusî’nintertemiz badanalanmış olan duvarına yapışıvermişti. Duvara bakıp da manzaranınçirkinliğini gören İmam derhal duvarı temizleme telaşına düşmüş, ama elinde birbez ve su kabı olmadığı için alelacele kapıyı çalıp borçlusuna,

               -Aman biraz su ile bir bez! Demişti, duvarı temizleyeceğim.

               -Telaş buyurmayınız! Demişti adam, bir duvarı temizlemek de iş mi? Biz bütüngün vicdanımızı çamurlamakla meşgul oluyoruz da zerre kadar aldırmıyoruz.

               Ebu Hanife sarsılmış, sararmış, bayılma noktasına gelmişti. Sordu:

               -Siz vicdanınızı mı çamurluyorsunuz? Buna nasıl cesaret edebiliyorsunuz?Evinizin duvarındaki çamur için benim ne kadar üzüldüğümü görmüyor musunuz?Peki, sizin vicdanınızı çamurlamanıza kimin üzüleceğini düşünmüyor musunuz?

               -Kim üzülüyor ya İmam?

               -O vicdanın yaratıcısı Mevlâ üzülüyor efendi!

Ben diyeyim Ebu Hanife’nin duvardaki çamur konusunda insan haklarınagösterdiği titizlik, siz deyin Mecusî’nin vicdanındaki kir, adamın hidayetinesebep olmuştur. İslam ahlakı duvardaki çamuru bile önemser, ama yazık ki şimdivicdanlar çamurlara batıyor da kimsenin umurunda değil.

İskender Pala, Kadılar Kitabı adlı kitabının 45. sayfasında bu hikâyeyiaktarır.

Nihayet Büyük İslam Âlimi ve Hanefî Mezhebi’nin imamı İmam Azam EbuHanife’nin hayatından küçük bir alıntı. Ama hikmet ve büyük tenbihlerle dolu.Düşünmemiz gereken saatleri, hatta günleri hatırlatıyor bizlere. İçinde insanîonca güzelliği, insanî erdemleri barındıran Yüce Dinimiz’in bize getirdiğiinsan-ı kâmil (Olgun insan) olma prensiplerini kazanabilmek adına kendimizisorgulamaya çağırıyor.

Hakikaten hiç düşündük mü? Vicdanlarımız mı kirleniyor?

Umursamazlığımız, vurdumduymazlığımız, bencilliğimiz, kendimizden başkasınıgörmemezliğimiz vicdanlarımızın kirliliğinden mi acaba?

Hak-hukuk tanımazlığımız, başkasının hakkını gözetmezliğimiz, kuraltanımazlığımız, toplum kurallarını hiçe saymazlığımız, neden acaba?

Sokakta yaşayanların sayısının artması, suça bulaşan çocukların artması,ailelerde boşanmaların artması, kimsesizlerin derdi ile baş başa kalması,insanların birbirinden şikâyetinin artması nedendir?

Dünyamızın kirlenmesi; çevre temizliği, kalp temizliği, gönül temizliği,hayat temizliği, yaşantı temizliği, itibar temizliği gibi mefhumların yoksayılmasının arkasındaki sebepler nedir acaba?

Ne dersiniz? Vicdanlarımız mı kirleniyor? Yani İslamAhlakı’nın neresindeyiz?

Fotoğraflar